ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΥΠΟΥ – Μυστριά και κορδέλες

Του Νεκτάριου Φαρμάκη

Υποψηφίου Περιφερειάρχη Δυτ. Ελλάδας

 

 

Πριν λίγες μέρες, ο υπουργός Υποδομών, κ. Χρ. Σπίρτζης, βρέθηκε στην Αρχαία Ολυμπία. Και από εκεί, μας ενημέρωσε ότι μέχρι το Πάσχα θα ξεκινήσουν τα έργα στην Πατρών – Πύργου.

Όμως και ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, κ. Απ. Κατσιφάρας, που έστω και στα τέλη της θητείας του κατάφερε να ξαναγίνει «ομόσταυλος» με τον υπουργό Υποδομών, την περασμένη Πέμπτη μας ενημέρωσε πως τα δρομολόγια του προαστιακού της Πάτρας προς την Κ. Αχαΐα θα ξεκινήσουν στις αρχές Μαΐου.

Κατόπιν τούτων, εάν κάποιος πίστευε ότι είχαν ξεπεραστεί οι εποχές που οι εκλογές γίνονταν με μυστριά και κορδέλες, μάλλον πρέπει να αναθεωρήσει.

Είναι δεδομένο: Οι εκλογές του 2019 θα γίνουν και με μυστριά και με κορδέλες!

Αλλά και γενικότερα, με όλα τα κολπάκια που χρησιμοποιούσαν οι κομματάρχες του παλιού καιρού, προσπαθώντας να ξεγελάσουν τους πολίτες και να διαιωνίζουν την πολιτική εξουσία τους.

Δεν είναι τυχαίο που ο υπουργός Υποδομών και ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας ακολουθούν κοινή τακτική, ίσως και μετά από μεταξύ τους συνεννόηση.

Έμαθαν τα πολιτικά «γράμματα» την ίδια εποχή και με τον ίδιο τρόπο. Φιγούρες του παρελθόντος, βγαλμένες από τις απρόμαυρες σκηνές του «Μαυρογυαλούρου» και του «Καλοχαιρέτα», που εξακολουθούν να μιλούν και να… ελπίζουν σε ψήφους.

Ψήφους, αλλά… από ποιά κοινωνία;

Την κοινωνία που o ένας (Υπουργός) άφησε να τσακίζεται άλλα τέσσερα χρόνια σε έναν δρόμο – καρμανιόλα και ο άλλος (Περιφερειάρχης) δεν κούνησε ούτε… βήμα από τον πάτο της φτώχειας επί οκτώ ολόκληρα χρόνια;

Την κοινωνία που όλο περιμένει το τρένο της ανάπτυξης και όλο βλέπει τους νέους της να παίρνουν το τρένο της μεγάλης φυγής;

Ή μήπως την κοινωνία που βλέπει τις ελιές της να σαπίζουν και τα ποτάμια της να παρασέρνουν κόπους ζωής;

Αυτή την κοινωνία δεν την ξεγελάει πάλι καμία κορδέλα και κανένα τάξιμο.

Το εμπόριο της ελπίδας που όλο έρχεται και ποτέ δεν φτάνει, χρεοκόπησε. Και μαζί του οι πολιτικοί που το υπηρέτησαν.

Τόσο ο κ. Σπίρτζης, όσο και ο κ. Κατσιφάρας θα το καταλάβουν σύντομα.

Η πιο νέα γενιά πολιτικής και η πιο ώριμη κοινωνία θα τους παραμερίσουν.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Ν. ΦΑΡΜΑΚΗ

Διεκδικείτε το αξίωμα του Περιφερειάρχη στην πιο φτωχή Περιφέρεια της Ελληνικής Επικράτειας και από τις πιο φτωχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με ποιό τρόπο σκοπεύετε – αν εκλεγείτε – να αλλάξετε την εικόνα που παρουσιάζουν οι τρείς νομοί που συστήνουν την Π.Δ.Ε.

 

Προφανώς δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Υπάρχει όμως διάθεση για δουλειά, συγκροτημένο σχέδιο και κυρίως, μία νέα λογική και φιλοσοφία στη δομή και την οργάνωση της Περιφέρειας, η οποία θα πάψει να αποτελεί έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό κατανομής κονδυλίων και θα μετατραπεί σε μία, πραγματική τοπική διακυβέρνηση. Μία τοπική διακυβέρνηση που θα επενδύσει άμεσα στα πλεονεκτήματα κάθε περιοχής και θα κάνει τα πάντα προκειμένου να έλξει νέες επενδύσεις αλλά και να αναβαθμίσει την παραγωγική δύναμη της περιοχής, ενώ παράλληλα θα τελειώσει με τις εκκρεμότητες των παλιών χρόνων και σε συνεργασία με τους δήμους θα αναδείξει το νέο, πιο όμορφο και πιο εξωστρεφές, πρόσωπο της Δυτικής Ελλάδας. Μέρα με τη μέρα και μήνα με το μήνα, θα κερδίζουμε το στοίχημα της ανάπτυξης. Και είμαι βέβαιος γι’ αυτό…

 

 

Στην προσπάθειά σας να αναδειχθείτε Περιφερειάρχης υπάρχει ένα πολύ σημαντικό εμπόδιο που είναι η παρούσα περιφερειακή αρχή υπό τον κ. Κατσιφάρα με βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία και σύμφωνα με την αίσθηση της κοινής γνώμης αλλά και με μετρήσεις της πρόθεσης ψήφου, με σημαντική αποδοχή στο εκλογικό σώμα. Πιστεύετε ότι η παράταξή σας θα καταφέρει να επιτύχει  ένα νικηφόρο αποτέλεσμα στην αναμέτρηση του προσεχούς Μαΐου; 

 

Προσωπικά πιστεύω πως οι ρίζες του κ. Κατσιφάρα δεν είναι βαθιές, αλλά… παλιές. Και αυτό συνιστά μία πολύ μεγάλη διαφορά. Άλλωστε, από την προηγούμενη ερώτησή σας αποδεικνύεται ότι επί 8 χρόνια ως Περιφερειάρχης, το έργο του είναι ελάχιστο για τη Δυτική Ελλάδα. Ήρθε η ώρα λοιπόν, η περιοχή μας να αποκτήσει.. νέες ρίζες και νέα κλαριά! Αυτό εισπράττω διαρκώς από την τοπική κοινωνία, όπου και να βρίσκομαι. Γι’ αυτό και είμαι απόλυτα αισιόδοξος για το εκλογικό αποτέλεσμα, γνωρίζοντας όμως ότι την αμέσως επόμενη μέρα πρέπει να ξεκινήσουμε τη σκληρή δουλειά.

 

 

 

Τα προβλήματα στην περιοχή μας είναι χρόνια και μεγάλα. Ιδιαίτερα σε ότι αφορά την Ηλεία, βλέπουμε ότι είναι εγκαταλειμμένη στην τύχη της. Τόσο η κεντρική όσο και η περιφερειακή και τοπική εξουσία δεν έδωσαν μέχρι τώρα την πρέπουσα προσοχή. Δεν έσκυψαν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα πάνω στις υποθέσεις των Ηλείων έτσι ώστε να μπορέσουν να απεγκλωβίσουν τον νομό από τα δεσμά της φτώχιας και της μιζέριας. Εσείς πως το βλέπετε αυτό το ζήτημα;

 

Είναι αλήθεια πως η Ηλεία αδικήθηκε, αλλά και αδίκησε τον εαυτό της. Όμως είναι λάθος να συνεχίζουμε να κλαίμε πάνω από την καρδάρα με το χυμένο γάλα και ανώφελο να μεμψιμοιρούμε. Έχω ήδη διατυπώσει την άποψη πως αν υπάρχει κάτι που μπορεί να προσδώσει στην περιοχή μας ξεχωριστή ταυτότητα, αναγνωρίσιμη σε όλον τον κόσμο, αυτό βρίσκεται στην Ηλεία και είναι η Αρχαία Ολυμπία. Πρέπει να συστηθούμε λοιπόν στην Ευρώπη και στον πλανήτη ως η «Ολυμπιακή Περιφέρεια». Και πρέπει να μετατρέψουμε την Ολυμπία σε πραγματικό κέντρο παιδείας, πολιτισμού και αθλητισμού. Επιπλέον, η Ηλεία πρέπει και μπορεί να αποτελέσει το «στομάχι» της Ελλάδας και να αναδείξει τον αγροτοδιατροφικό τομέα σε μεγάλο πρωταγωνιστή της. Τέλος, καθώς δεν γνωρίζω πολλές περιοχές της χώρας με τις παραλίες της Ηλείας, είμαι βέβαιος πως μπορεί να γίνει top θερινός προορισμός στην χώρα. Πιστέψτε με, δεν χρειάζονται άλλα. Εάν η Ηλεία επενδύσει στον αγροτικό τομέα και στον τουρισμό, σε συνδυασμό με το ολυμπιακό κέντρο πολιτισμού και αθλητισμού, μπορεί να μετατραπεί στον πιο πλούσιο νομό της Ελλάδας, πρωταγωνιστή της ανάπτυξης που θα σύρει και τους άλλους δύο νομούς της Δυτικής Ελλάδας προς τα πάνω.   

 

 

Έχετε την στήριξη του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό ήταν ομολογουμένως κάποτε πλεονέκτημα για έναν υποψήφιο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Σήμερα όμως κάποιοι πιστεύουν ότι περιορίζει την πολυσυλλεκτικότητα ενός συνδυασμού…

 

Πρώτον, ποτέ δεν επεδίωξα να κρύψω την πολιτική και ιδεολογική μου ταυτότητα. Δεύτερον, η εκλογική μάχη των Περιφερειών είναι πολιτική και αυτό είναι κάτι που ούτε η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκρυψαν ποτέ. Τρίτον, εάν η στήριξη της Νέας Δημοκρατίας, του κόμματος που σήμερα συσπειρώνει το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, στο δικό μου πρόσωπο περιορίζει την πολυσυλλεκτικότητα, τότε η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στον κ. Κατσιφάρα, τι… κάνει; Απολύτως ειλικρινά σας λέω λοιπόν, ότι δεν αισθάνομαι κανέναν περιορισμό και ότι ο συνδυασμός μου θα στηριχτεί από πολλούς που δεν ανήκουν στη Νέα Δημοκρατία, ενώ και εγώ είμαι απόλυτα ελεύθερος να εκφράζω τις απόψεις μου. Φοβάμαι, όμως, ότι δεν ισχύει το ίδιο και για τον κ. Κατσιφάρα. Έχει πολύ καιρό να πει κάτι ενοχλητικό για τον κ. Σπίρτζη, που αποδεδειγμένα έριξε πολύ… σανό στην Ηλεία και στην Αχαΐα με την Πατρών – Πύργου. 

 

 

Ποια θεωρείτε ότι είναι τα πιο σημαντικά ζητήματα της Περιφέρειας και τι θέση τους δίνετε στον στρατηγικό σχεδιασμό σας; Εν ολίγοις με πιο τρόπο τα ιεραρχείτε;

 

Πρώτο και μεγαλύτερο ζήτημα είναι η δημιουργία νέων δουλειών και θέσεων εργασίας. Επίσης, η ολοκλήρωση των υποδομών και η οριστική διευθέτηση ζητημάτων όπως η διαχείριση των απορριμμάτων, η προστασία των ακτών, η διευθέτηση ποταμών και χειμάρρων, η αντιπλημμυρική προστασία, κλπ. Ακόμα, πολύ ψηλά στην ατζέντα μας βρίσκεται μία νέα και επιθετική εκστρατεία εξωστρέφειας και μία νέου τύπου καμπάνια προβολής της Δυτικής Ελλάδας, καθώς και η ανάδειξη της περιοχής σε επίκεντρο των επετειακών εκδηλώσεων για τα 200 χρόνια από την εθνική παλιγγενεσία, το 2021. Και τέλος, να είστε βέβαιοι ότι εμείς δεν θα αφήσουμε ποτέ και κανέναν να αισθανθεί μόνο του. Και αυτό αφορά, είτε τον επιχειρηματία που θέλει να εξαγάγει τα προϊόντα του, αφού θα ιδρύσουμε περιφερειακό οργανισμό προώθησης των εξαγωγών, είτε τον αγρότη που δεν έχει δρόμο να φτάσει στο χωράφι του γιατί θα διαμορφώσουμε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα περιοδικής συντήρησης όλων των δρόμων της περιφέρειας, είτε τον μέσο πολίτη που ταλαιπωρείται στις υπηρεσίες της περιφέρειας, καθώς θα αξιοποιήσουμε όλες τις ηλεκτρονικές και ψηφιακές δυνατότητες, δημιουργώντας εφαρμογές ακόμα και για τα κινητά τηλέφωνα.  

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Ν. ΦΑΡΜΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «7 ΜΕΡΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ»

Ένας νέος άνθρωπος, σε ένα δύσκολο εγχείρημα. Σας αγχώνει η αναμέτρηση με έναν αντίπαλο που έχει χρόνια εμπειρία στο πολιτικό σκηνικό;

 

Με αγχώνει η ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια τους πολίτες αυτού του τόπου – και ιδιαίτερα τους νέους – που όπου και να βρίσκομαι, μου ζητούν να κάνω πράξη την μεγάλη αλλαγή. Σε ό,τι αφορά την πολιτική εμπειρία του αντιπάλου μου, χωρίς να την υποτιμώ, πιστεύω πως δεν είναι  το… είδος της εμπειρίας που έχει ανάγκη ο τόπος μας. Η εμπειρία διαχείρισης της μιζέριας, όπως και της πολιτικής συναλλαγής, είναι άχρηστη στη Δυτική Ελλάδα, η οποία έχει απόλυτη ανάγκη το πάθος και την όρεξη για δουλειά και προκοπή των νέων ανθρώπων της.

 

 

Η επόμενη μέρα στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας… Ποιο πιστεύετε ότι είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί;

 

Αναμφίβολα, το πρώτο και μεγάλο στοίχημα είναι αυτό της ανάπτυξης. Και επειδή ακόμα και η συγκεκριμένη λέξη έχει κακοποιηθεί τόσο πολύ , θα το πω πιο απλά: Δουλειές! Πιο πολλές και πιο καλές δουλειές. Μόνο έτσι θα αυξήσουμε τον πλούτο της περιοχής και θα περνάμε όλοι καλύτερα. Και μόνο έτσι θα ξεκολλήσουμε από τον πάτο της Ελλάδας και της Ευρώπης.

 

 

Ποια είναι τα έργα που κατά τη γνώμη σας θα πρέπει να τεθούν  σε πρώτη προτεραιότητα και πως συναρτώνται με τον αναπτυξιακό σχεδιασμό της περιοχής;

 

Η νοοτροπία που εγώ εκπροσωπώ, δεν βάζει βαθμολογία στα έργα και δεν τα κατατάσσει σε πρώτης ή δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Κάθε έργο είναι πολύτιμο και έχει τη δική του, μικρότερη ή μεγαλύτερη, αλλά ιδιαίτερη αξία. Και θα σας πω ένα παράδειγμα για να γίνω πιο κατανοητός; Κορυφαίας σημασίας η κατασκευή της Πατρών – Πύργου και δεν αμφιβάλλει κανένας. Τι νόημα έχει όμως εάν ο αγρότης της Δυτικής Αχαΐας και της Ηλείας δεν μπορεί να παράγει υψηλής ποιότητας αγροτικά προϊόντα ή εάν δεν κατασκευαστεί το εμπορικό τμήμα στο λιμάνι της Πάτρας, ώστε να εξάγουμε αυτά τα προϊόντα στην Ευρώπη; Ένας δρόμος δεν φτιάχνεται μόνο για τις εκδρομές. Φτιάχνεται, κυρίως, για να εξυπηρετήσει την οικονομία. Και η οικονομία, όπως και η ίδια η κοινωνία, αποτελούνται από πολλούς αλληλένδετους κρίκους. Εάν ένας κρίκος είναι αδύναμος ή σπάσει, τότε σπάει όλη η αλυσίδα. Και η «αλυσίδα» της Δυτικής Ελλάδας είναι σπασμένη, πολλά χρόνια τώρα…

 

 

Ποια είναι τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα και ποιες οι παθογένειες της Δυτικής Ελλάδας;

 

Όλοι ξέρουμε τα πλεονεκτήματα και όλοι τα έχουμε πει και παραδεχτεί εκατοντάδες φορές: Ιστορία, πολιτισμός, φυσικό περιβάλλον, κλπ. Επίσης, όλοι έχουμε μιλήσει κατά καιρούς για πολλές παθογένειες που υπάρχουν. Όπως η έλλειψη σχεδίου και οργάνωσης ή ακόμα και συνεννόησης μεταξύ μας. Ας μην επαναλαμβάνουμε όμως τα γνωστά και αυτονότητα. Η ερώτησή σας μου δίνει την ευκαιρία να μιλήσω για ένα μεγάλο πλεονέκτημα της περιοχής που ίσως δεν έχουμε καν σκεφτεί και λάβει ποτέ σοβαρά υπόψη. Το γεγονός πως είναι η πιο κοντινή στη δυτική Ευρώπη, περιοχή της Ελλάδας. «Πύλη» προς την Ευρώπη δεν είναι μόνο το λιμάνι της Πάτρας, αλλά όλη η Δυτική Ελλάδα. Και δεν το έχουμε αξιοποιήσει, ούτε καν στην τουριστική και διαφημιστική μας προβολή. Και θα σας πω και μία παθογένεια, την οποία επίσης υποτιμούμε: Έχουμε χαμηλό ηθικό. Ξέρουμε ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά, αλλά αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι. Βλέπουμε τον ορίζοντα, αλλά πιστεύουμε πως δεν θα τον φτάσουμε ποτέ. Και αυτό θέλω να το αλλάξω. Η δική μου περιφερειακή Αρχή θα δώσει περηφάνια και αυτοπεποίθηση στον πολίτη της Δυτικής Ελλάδας.

 

 

Ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητες ανά νομό;

 

Μεγάλο ζήτημα που δεν εξαντλείται στα στενά περιθώρια μίας απάντησης σε συνέντευξη. Έχετε όμως απόλυτο δίκιο ότι πρέπει να υπάρξουν προτεραιότητες ανά νομό, καθώς μπορεί να είμαστε όλοι ίσοι, αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει επιτέλους να το καταλάβουμε και να το υπηρετήσουμε, αν θέλουμε όλοι μαζί οι νομοί να αποτελέσουν μία αναπτυσσόμενη ενότητα. Σε γενικές γραμμές λοιπόν και επιγραμματικά: Η Αχαΐα διαθέτει το μητροπολιτικό κέντρο της Πάτρας, που πρέπει να αναδειχθεί ακόμα περισσότερο ως κέντρο γνώσης, τεχνολογίας, εμπορίου και μεταφορών. Επίσης όμως, η Αχαΐα, ως κοιτίδα της εθνικής παλιγγενεσίας πρέπει να αναδειχτεί ως λίκνο δημιουργίας του νεότερου ελληνικού κράτους.  Η Αιτωλοακαρνανία είναι ο νομός των πολλών και ανεκμετάλλευτων σε μεγάλο βαθμό νερών και μίας ορεινής ανάπτυξης που μπορεί να καταστεί πρότυπο στην Ελλάδα. Είναι επίσης, ο νομός των δυναμικών ιχθυοκαλλιεργειών και φυσικά, της περιοχής που έδωσε στην Ελλάδα το Μεσολόγγι των ελεύθερων πολιορκημένων. Τέλος, η Ηλεία κρατάει το μεγαλύτερο σύμβολο της αρχαίας ιστορίας και πολιτισμού, την Ολυμπία. Γη της φλόγας και του φωτός. Γη καρπερή, που μπορεί να γίνει το «στομάχι» της Ελλάδας και όχι μόνο, αλλά και γη που μπορεί να αποτελέσει κορυφαίο τουριστικό προορισμό στον πλανήτη.

 

 

Τι φταίει και η περιφέρεια παραμένει παρά τις προσπάθειες, μια από τις πιο φτωχές της Ευρώπης;

 

Όταν οι προσπάθειες είναι μεμονωμένες, οφείλονται μόνο σε κάποιους ανθρώπους που εργάζονται και παράγουν με μεράκι, αλλά όχι και με υποστήριξη, αυτό θα είναι το αποτέλεσμα. Η Περιφέρεια δεν είναι μόνο διαχειριστής κονδυλίων. Είναι τοπική κυβέρνηση. Τουλάχιστον εγώ έτσι το βλέπω. Και ως τοπική κυβέρνηση δεν πρέπει να αρκείται μόνο στο να μοιράζει χρήματα, αλλά να εντάσσει αυτές τις χρηματοδοτήσεις σε ένα μεγάλο και ενιαίο σχέδιο ανάπτυξης. Και τέτοιο σχέδιο ανάπτυξης, η απερχόμενη περιφερειακή Αρχή δεν έφτιαξε ποτέ. Ούτε μπορούσε, ούτε και ήθελε.

 

Πώς κρίνετε το έργο της περιφερειακής αρχής;

 

Δεν το κρίνω εγώ, το κρίνουν τα αποτελέσματα. Σε όλους τους δείκτες παραμένουμε στον πάτο της Ελλάδας και της Ευρώπης. Είμαστε από τις πιο φτωχές και υπανάπτυκτες περιοχές της Ε.Ε. Επίσης, είμαστε η ελληνική Περιφέρεια με την μεγαλύτερη διαρροή νέων επιστημόνων. Και η Περιφέρεια όπου δουλεύουμε πολύ, αλλά το παραγωγικό μας αποτύπωμα είναι πολύ μικρό. Γιατί δεν έχουμε εκσυγχρονιστεί, δεν έχουμε μάθει να δουλεύουμε μαζί και το κυριότερο: Η απερχόμενη περιφερειακή Αρχή, όχι μόνο δεν εξήγησε ποτέ τις ομοιότητες και τις διαφορές των τριών νομών, μειώνοντας τις ενδοπεριφερειακές ανισότητες, αλλά τις έκανε ακόμα μεγαλύτερες επιδιώκοντας να μοιράζει από λίγα σε όλους και για τους ίδιους σκοπούς, τα ίδια έργα. Αυτό όμως, όπως είπα, δεν λέγεται «τοπική διακυβέρνηση». Λέγεται «μικροτοπική και μικροκομματική εκμετάλλευση»!

 

 

Σε ποιο καθεστώς και υπό ποιες συνθήκες  εκτιμάτε ότι θα πρέπει να διεξαχθεί η προεκλογική περίοδος ώστε να  μπορέσει ο πολίτης να εξάγει τα συμπεράσματά του και να αποφασίσει;

 

Είμαι παιδί της δημοκρατίας, του διαλόγου και της συνεργασίας. Πάνω απ’ όλα όμως, είμαι παιδί της ανάγκης. Η γενιά μου πληρώνει το βαρύ μάρμαρο μιας κρίσης για την οποία δεν ευθύνεται. Πληρώνει την πολιτική που πάντα υπηρέτησε και μέχρι σήμερα υπηρετεί ο κ. Κατσιφάρας. Γι’ αυτό είμαι και παιδί της αλήθειας που εκφράζει πλέον η νεότερη γενιά των συμπολιτών μας και την οποία πιστεύω ότι ασπάζεται πια η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας μας, ανεξαρτήτως ηλικιών: Η Δυτική Ελλάδα επί 8 χρόνια δεν προχώρησε ούτε ένα μέτρο μπροστά γιατί είχε μία περιφερειακή αρχή χαμηλών δυνατοτήτων και οριζόντων. Μία περιφερειακή Αρχή που έμαθε την πολιτική στα χρόνια των δανεικών και του πελατειακού κράτους. Και με αυτή την περιφερειακή Αρχή, η Δυτική Ελλάδα δεν θα έχει τύχη ούτε στο μέλλον. Αξίζουμε μία αλλαγή. Αξίζουμε να κερδίσουμε στον 21ο αιώνα ότι χάσαμε στον 20ο

 

 

Να περιμένουμε από εσάς ρυθμούς ροκ στο Περιφερειακό συμβούλιο;

 

Μου αρέσει και το ροκ, μου αρέσει και το βαλς. Μου αρέσουν και τα δημοτικά τραγούδια, μου αρέσουν και τα λαϊκά. Και ως υποψήφιος Περιφερειάρχης σήμερα, αλλά και ως Περιφερειάρχης αύριο με τη θέληση των συμπολιτών μας, θα… τραγουδάω και θα χορεύω τους σκοπούς που έχει ανάγκη και χρειάζεται ο τόπος μας. Και όχι τους σκοπούς που άλλοι θέλουν να τραγουδάμε και να χορεύουμε, για να εξυπηρετούν τα δικά τους μικροπολιτικά ή μικροτοπικά συμφέροντα.

 

 

Eίσαι αισιόδοξος για το εκλογικό αποτέλεσμα;

 

Ασφαλώς και είμαι αισιόδοξος. Εάν δεν ήμουν, δεν θα βρισκόμουν εδώ. Και κάθε μέρα που περνάει, η αισιοδοξία μου γίνεται μεγαλύτερη. Γιατί, πραγματικά βλέπω ότι η κοινωνία μας είναι έτοιμη να αλλάξει εποχή. Έτοιμη, να δεχτεί αλήθειες και μέσα από αυτές να υπηρετήσει την πρόοδο. Άλλωστε, η Δυτική Ελλάδα μοιάζει να έχει… φρακάρει. Αυτό που ζούμε δεν πάει παρακάτω. Δεν εξελίσσεται, δεν βελτιώνεται.  Η περιφερειακή Αρχή του κ. Κατσιφάρα, ό,τι ήταν να κάνει το έκανε. Και η αλήθεια είναι πως δεν έκανε και πολλά… Βασικό της προσόν ο παλαιοκομματισμός. Γι’ αυτό και έτρεξε πάλι να κρυφτεί κάτω από τις φτερούγες του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα που αισθάνεται πως οι φτερούγες του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τόσο μεγάλες και ισχυρές. Η κοινωνία όμως τα βλέπει όλα αυτά και τα καταδικάζει. Και γι’ αυτό είναι έτοιμη να αλλάξει εποχή…

 

ΟΜΙΛΙΑ Ν. ΦΑΡΜΑΚΗ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΤΡΑ

 

Φίλες και φίλοι,

 

Μιλώντας για τη συμμετοχή των νέων στην πολιτική – και ιδιαίτερα στην τοπική πολιτική – επιτρέψτε μου να ξεκινήσω από μία κοινή παραδοχή:

Όσο πιο πλατιά και ενεργή είναι η συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική, τόσο πιο ολοκληρωμένη είναι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Η λογική είναι απλή: Οι αποφάσεις για οποιοδήποτε κοινωνικό σύνολο έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αποδειχτούν σωστές εάν σε αυτές μετέχουν όλα τα μέλη του κοινωνικού συνόλου και όχι μόνο ένα μέρος του.

Και αυτό ισχύει, είτε μιλάμε για την εκλογή ενός Διοικητικού Συμβουλίου Πολιτιστικού Συλλόγου, είτε για την διακυβέρνηση μίας χώρας.

 

Ωστόσο, αρκετά χρόνια τώρα, πολλοί μιλάνε για την αποστροφή των πολιτών – και ειδικά των νέων – από την πολιτική.

Έχω διαβάσει πληθώρα άρθρων και δημοσιεύσεων που χαρακτηρίζουν την εποχή μας απολίτικη και προσπαθούν να ερμηνεύσουν ή να διερευνήσουν το φαινόμενο αποχής των πολλών από τα κοινά, είτε αυτά αφορούν τη γειτονιά και την πόλη, είτε ολόκληρη την χώρα και την Ευρώπη.

Δεν σας κρύβω ότι καθώς και εγώ δεν είμαι και τόσο… μεγάλος σε ηλικία, πολλές φορές έχω αισθανθεί ότι βρίσκομαι σε μεγάλη απόσταση από όσα γίνονται και λέγονται από πολιτικούς, κόμματα, κλπ.

Ήταν αυτή η απόσταση όμως, αποτέλεσμα κάποιας δικής μου «απολιτίκ» στάσης ή μήπως αποτέλεσμα της πολιτικής όπως εφαρμόζεται;

Μα εγώ δεν είμαι «απολιτίκ».

Κάθε άλλο…

Από μικρός ενδιαφερόμουν για όσα συμβαίνουν στο σχολείο, στη γειτονιά και στην πόλη μου.

Και μεγαλώνοντας, άρχισα να καταλαβαίνω πως κάποιος σε μια θέση εξουσίας, είτε λέγεται δήμαρχος, είτε περιφερειάρχης, είτε υπουργός και πρωθυπουργός, καθορίζει το δικό μου παρόν και μέλλον με τις αποφάσεις του, επειδή ψηφίστηκε από κάποιους πολίτες.

Για την ακρίβεια, από τους περισσότερους από τους πολίτες που ψήφισαν.

Έτσι, ήξερα πως αν αυτός ο άνθρωπος έπαιρνε καλές αποφάσεις, θα έπρεπε και εγώ να τον στηρίξω με τη ψήφο μου. Στην αντίθετη περίπτωση, θα έπρεπε να στηρίξω κάποιον άλλο με την ψήφο μου. Όποιον πίστευα πως θα έκανε το καλύτερο για μένα.

Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Οι περισσότεροι επιλέγουν, οι λιγότεροι πειθαρχούν.

 

Κατά συνέπεια, η απόστασή μου από την πολιτική, μάλλον δεν οφειλόταν σε μένα, αλλά… στην πολιτική.

Και πάλι όμως:

Τι σημαίνει, γενικά και αφηρημένα «πολιτική»;

Τίποτα, απολύτως.

«Πολιτική» είναι οι άνθρωποι που την υπηρετούν ή… την εκμεταλλεύονται.

Και επειδή κάποιοι, πράγματι την εκμεταλλεύονται ή τουλάχιστον, την υπηρετούν λάθος, πρέπει εμείς, που ψηφίζουμε, να τους κάνουμε στην άκρη. Και στην θέση τους να βάλουμε άλλους. Καλύτερους.

Ακριβώς αυτή όμως δεν είναι, αυτό που αποκαλείται «ενασχόληση με την πολιτική»;

Έτσι, αποφάσισα ότι είναι μονόδρομος η ενασχόλησή μου με την πολιτική.

Δεν γίνεται αλλιώς, εάν δεν θέλεις να αποφασίζουν πάντα κάποιοι άλλοι για σένα.

 

Πέρα από μένα όμως, κοιτούσα και γύρω μου. Τους συνομήλικούς μου.

Και σας λέω με κάθε ειλικρίνεια πως ακόμα και αυτοί που έλεγαν ότι δεν ασχολούνται με την πολιτική, συχνά – πυκνά σχολίαζαν νόμους και αποφάσεις ή ασκούσαν κριτική σε πολιτικούς, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις.

 

«Και τι σε νοιάζει εσένα, αφού δεν ασχολείσαι;»  τους ρωτούσα κάποιες φορές.

Άλλοι, απλά ανασήκωναν τους ώμους από αμηχανία. Άλλοι, πάλι από αμηχανία, έλεγαν «έτσι μωρέ, για να λέμε κάτι». Και άλλοι… διαμαρτύρονταν. «Τι λες ρε φίλε; Εδώ μας πεθαίνουν…».

«Ναι, αλλά όταν αυτοί που σε πεθαίνουν τώρα ψηφίζονταν, εσύ πήγαινες για μπάνιο και έλεγες: Έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι… Μην διαμαρτύρεσαι τώρα, λοιπόν».

 

Κάπως έτσι λοιπόν, όπως νομίζω ότι συμβαίνει σε κάθε παρέα και σε κάθε μικρή κοινωνία, εγώ θέλησα να εμπλακώ πιο ενεργά στην πολιτική και να προσπαθήσω να εκφράσω τη γενιά και την εποχή μου, κόντρα σε κάθε τι παλιό και ξεπερασμένο.

 

Και από τους συνομηλίκους μου, σας πληροφορώ πως ούτε ένας δεν είναι σήμερα «απολιτίκ», ακόμα και δεν υπήρξε ποτέ του υποψήφιος, παρά μόνο ψηφοφόρος.

 

Κάπως έτσι, φίλες και φίλοι, έχω φτάσει στο εξής συμπέρασμα:

 

Η από-πολιτικοποίηση και η από-ιδεολογοποίηση της σημερινής κοινωνίας και ειδικά των νέων, είναι ένας μεγάλος μύθος.

 

Ειδικά στις μέρες μας, και στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης, η νεολαία, όχι μόνο δεν διστάζει να εκφράσει πολιτική άποψη, αλλά επιδιώκει να παρεμβαίνει, να αναπτύσσει συλλογική δράση και να διεκδικεί έκφραση για την πολιτική.

 

Ίσως μοιάζει παράξενο και αιρετικό αυτό που λέω, αλλά το πιστεύω βαθιά:

 

Ειδικά η σημερινή νέα γενιά δεν μένει στο περιθώριο των εξελίξεων. Γίνεται ένα, όλο και πιο ζωντανό και παρεμβατικό κομμάτι της κοινωνίας, που αναλαμβάνει ευθύνες, αντιδρά και διεκδικεί ένα καλύτερο μέλλον από το θλιβερό παρόν.

 

Οι νέοι σήμερα δεν απαξιώνουν την πολιτική. Απαξιώνουν το χθες γιατί πιστεύουν – και έχουν δίκιο – ότι συνέτριψε τα όνειρά τους και τα όνειρα των οικογένειών τους.

 

Αλλά δεν μένουν απαθείς και αδιάφοροι.

 

Οι νέες και οι νέοι στη σημερινή Ελλάδα δεν αποτελούν μία μάζα που ασχολείται μόνο με τα social media, τη διασκέδαση και τον καφέ.

 

Αυτή είναι μία λάθος εικόνα που ενδεχομένως ακόμα και σκόπιμα προβάλλεται από εκείνους που δεν θέλουν τους νέους στην πολιτική, γιατί ξέρουν πως οι νέοι θα διαμορφώσουν ένα διαφορετικό τοπίο, στο οποίο αυτοί δεν θα έχουν κανέναν ρόλο και καμία θέση.

 

Είναι προφανές, δεν ανήκω σε αυτή την κάστα.

Αντίθετα, ανήκω σε εκείνους που θεωρούν τη νέα γενιά ως τον καλύτερο σύμμαχό μας στην προσπάθεια να βελτιώσουμε τον τόπο μας.

 

Μία από τις ερωτήσεις που συχνά – πυκνά μου κάνουν, ειδικά από την ώρα που έγινε γνωστό ότι θα είμαι υποψήφιος Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, είναι: «Τι έχετε να πείτε κύριε Φαρμάκη στη νέα γενιά;» Ή «τι υπόσχεστε στους νέους που είναι απογοητευμένοι από τη σημερινή κατάσταση;»

 

Και συνέχεια απαντώ: Δεν έχω τίποτα να πω και τίποτα να συμβουλεύσω τους νέους. Τα ξέρουν όλα και ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Δεν είμαι κανένας πάνσοφος δάσκαλος για να νουθετήσω κανέναν και ειδικά τους νέους. Είμαι μόνο ένας σύμμαχός τους. Ένας νέος πολιτικός που το μόνο υπόσχεται είναι πως θα αγωνιστεί για όσα και αυτοί αγωνίζονται.

 

Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει πως η πολιτική δεν είναι κυνισμός και κυνήγι ατομικών συμφερόντων. Η πολιτική είναι ευαισθησία, δύναμη ανατροπής και βελτίωσης της ζωής των πολλών, όχι των λίγων.

 

Η πολιτική δεν είναι ξύλινα λόγια και κούφιες υποσχέσεις. Είναι απλές και καθημερινές πράξεις που μας πάνε όλους λίγο πιο μπροστά και φτιάχνουν μία κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη και φυσικά, πιο εύρωστη.

 

Αδιαφορώ, όσο και οι νέοι, γι’ αυτό που ακόμα και σήμερα παρουσιάζεται ως πολιτική, αλλά δεν είναι.

Οργίζομαι το ίδιο με τους νέους βλέποντας την αδικία, την αναξιοκρατία και την μετριοκρατία ακόμα να αντέχουν.

Και θέλω να παλέψω μαζί με τους νέους για μία νέα πολιτική και για έναν καλύτερο τόπο.

 

Πιστεύω ακράδαντα, ότι στις εκλογές του Μαΐου, η νέα γενιά θα δώσει βροντερό παρών.

Και ότι αυτό το βροντερό παρών θα φανεί και στο αποτέλεσμα των Περιφερειακών Εκλογών στη Δυτική Ελλάδα, όπου οι εκπρόσωποι της πολιτικής του χθες θα υποστούν συντριβή.

 

Απομένει αυτή τη δύναμη, που πιστεύω ότι θα δώσουν οι νέοι σε εμάς, τους εκπροσώπους της νέας πολιτικής και αυτοδιοικητικής γενιάς, να την μετατρέψουμε σε ουσιαστική δύναμη αναγέννησης. Και σε μία πολιτική που, επιτέλους, θα αρχίσει να ενδιαφέρεται για τους νέους!

 

Και μία τέτοια πολιτική είναι αυτή που θα δημιουργήσει νέες δουλειές και θέσεις εργασίας. Που θα επενδύσει στη γνώση και στην τεχνολογία. Που θα αποκαταστήσει την λειτουργία και την αξία των θεσμών. Που θα προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους και ένα κράτος πραγματικής ισονομίας.

 

Και μιλώντας ειδικότερα για τη Δυτική Ελλάδα, μία σύγχρονη πολιτική δεν είναι μόνο αυτή που θα κάνει όλα τα παραπάνω, αλλά που επιτέλους, θα μετατρέψει τους νομούς Αχαΐας, Αιτωλοακαρνανίας και Ηλείας σε δυναμική ενότητα, εκμεταλλευόμενη τα επιμέρους πλεονεκτήματα κάθε περιοχής.

 

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε όμως όλοι ίσοι.

Δεν έχουμε όλοι τα ίδια προσόντα. Έχουμε όμως τα ίδια δικαιώματα.

Και προπάντων: Ο καθένας μόνος του δεν είναι δυνατός. Όλοι μαζί όμως, είμαστε οι δυνατότεροι!

 

Είμαι απολύτως βέβαιος πως απευθύνομαι σε ανθρώπους που όλα αυτά τα καταλαβαίνουν πολύ καλά.

Όπως τα καταλαβαίνουν και όλες οι νέες και οι νέοι στην περιοχή μας.

Γι’ αυτό και το δικαίωμά τους σε έναν καλύτερο τόπο, όσο και να το πολεμήσουν, θα επικρατήσει.

 

Σας ευχαριστώ πολύ

ΟΜΙΛΙΑ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΦΑΡΜΑΚΗ ΣΤΟ 1ο ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Κυρίες και κύριοι,

 

Ευχαριστώ την εφημερίδα «Πατρίς» για την πρόσκληση στο 1ο Αναπτυξιακό Συνέδριο Πελοποννήσου και για τη δυνατότητα που μου δίνεται να τοποθετηθώ σε ένα ζήτημα που είναι πολύ σημαντικό για την χώρα, αλλά και ειδικότερα για την Ηλεία, όπως είναι η αγροτική ανάπτυξη, τα τρόφιμα και οι εξαγωγές.

 

Κατ’ αρχήν, χωρίς να πρωτοτυπώ, επισημαίνω ότι ζούμε σε μία χώρα που έχει τις δυνατότητες να μετατραπεί σε παγκόσμιο πρωταγωνιστή στην πρωτογενή παραγωγή και το διατροφικό εμπόριο, αλλά λόγω των λανθασμένων έως και καταστροφικών πολιτικών, δυστυχώς παραμένει ένας… κομπάρσος.

Και αυτός ο «κομπάρσος» θα είχε μείνει προ πολλού… άνεργος εάν τούτη η γη δεν ήταν πραγματικά ευλογημένη και σχεδόν χωρίς κανένα σχέδιο και καμία οργάνωση, παράγει θαύματα.

Και το θαύμα αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι αυτή, η ανοργάνωτη και πλήρως αβοήθητη από το κράτος αγροτική παραγωγή, επιτυγχάνει να είναι μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στον κόσμο στην παραγωγή ελιάς και ελαιόλαδου, όπως και στην παραγωγή βαμβακιού ή σπαραγγιών.

Φανταστείτε, δηλαδή, που θα μπορούσαμε να είμαστε και πόσα θα μπορούσαμε να κάνουμε εάν καταφέρουμε κάποτε να οργανωθούμε…

 

Πριν έναν χρόνο περίπου, διάβασα μία συνέντευξη του πρώην υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Βαγγέλη Αποστόλου, ο οποίος έλεγε: «Αν και η Ελλάδα έχει το πλεονέκτημα το 80% του ελαιολάδου της να είναι εξαιρετικά παρθένο -σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες που το ποσοστό αυτό κυμαίνεται στο 40% – υστερεί στην επιχειρηματική του εκμετάλλευση».

Σύμφωνα με τον κ. Αποστόλου, με μετριοπαθείς προβλέψεις, μόνο το ελαιόλαδο θα μπορούσε να αποφέρει στην εθνική οικονομία, μέσω των εξαγωγών, μισό δις ευρώ κάθε χρόνο, μόνο εάν καταφέρναμε να βελτιώσουμε τους δείκτες τυποποίησης και εξαγωγής. Το μερίδιο της Ελλάδας στη διεθνή αγορά τυποποιημένου ελαιολάδου βρίσκεται μόλις στο 4%, ακόμα πιο κάτω και από το ποσοστό που είχε την δεκαετία του 1990, ενώ την ίδια ώρα, άλλες χώρες αυξάνουν την παραγωγή τους, κυρίως όμως αυξάνουν την βιομηχανία τυποποίησης.

 

 

Ας ζουμάρουμε όμως και στη Δυτική Ελλάδα, την περιοχή που ζούμε, για να δούμε πιο καλά μία μεγάλη αντίφαση, που προσωπικά την χαρακτηρίζω ως τραγωδία.

 

Η Δυτική Ελλάδα, μαζί με το σύνολο της Πελοποννήσου, κυριαρχεί στην ελιά και το λάδι. Επιπλέον όμως βρίσκεται στην πρώτη θέση της χώρας στην καλλιέργεια πατάτας, στην πρώτη θέση σε καλλιέργειες φρέσκων λαχανικών, στη δεύτερη θέση σε αμπελώνες, ενώ έχει και την τρίτη μεγαλύτερη παραγωγή της χώρας στην κτηνοτροφία αιγοπροβάτων.

 

Και επιπλέον: Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, στη Δυτική Ελλάδα υπάρχουν περίπου 220.000 απασχολούμενοι σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Από αυτούς, οι 55.000 είναι στην πρωτογενή παραγωγή.

 

Με άλλα λόγια, ένας στους τέσσερις εργαζόμενους της Δυτικής Ελλάδας, είναι αγρότης, κτηνοτρόφος ή ψαράς!

 

Όλοι αντιλαμβανόμαστε εύκολα λοιπόν την έκταση, αλλά και τη σημασία του αγροτικού τομέα για την Περιφέρεια.

 

Προσέξτε όμως:

 

Αυτή η Περιφέρεια, με το τόσο έντονο αγροτικό στοιχείο, είναι η Περιφέρεια που σύμφωνα με στοιχεία του περασμένου μήνα παραμένει η τρίτη φτωχότερη στην Ελλάδα, καταγράφοντας μάλιστα και μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

 

Και το χειρότερο: Η Ηλεία, που είναι ο κατ’ εξοχήν αγροτοπαραγωγικός νομός της Δυτικής Ελλάδας, είναι και ο νομός με το μικρότερο ΑΕΠ!

 

Με άλλα λόγια, ένας νομός που θα μπορούσε να είναι ατμομηχανή της ανάπτυξης, στηριζόμενος στην αγροτική παραγωγή αλλά και στον τουρισμό, μένει ουραγός.

 

Είναι τραγωδία αυτό λοιπόν ή δεν είναι;

 

Ίσως δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία να μιλήσουμε πάλι για τις αιτίες του κακού.

Τις ξέρουμε. Τις έχουμε πει πολλές φορές.

Και είμαι βέβαιος πως ειδικά οι κάτοικοι της Ηλείας τις γνωρίζουν.

 

Η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δέχτηκε πολλές επιδοτήσεις για την ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής, όμως η πελατειακή πολιτική μετέτρεψε τις επιδοτήσεις σε… «τζάμπα χρήμα», αδιαφορώντας για την χάραξη μίας συγκροτημένης και σύγχρονης αγροτικής πολιτικής.

Οι αγρότες, χωρίς καθοδήγηση και ενημέρωση, αφέθηκαν να πιστεύουν ότι η επιδότηση είναι ο αυτοσκοπός και όχι ένα μέσο στήριξης της παραγωγής, που μάλιστα έχει και συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα λήξης.

Επιπλέον, ο αγροτικός κόσμος οδηγήθηκε στον δανεισμό, ενώ στα χρόνια της κρίσης, επιβαρύνθηκε υπέρμετρα με φόρους που ουσιαστικά κάνουν αδύνατη τη βελτίωση της παραγωγής αφού καθιστούν έως και προβληματική την ίδια την επιβίωση του αγρότη.

 

Τεράστιες, όμως, είναι οι ευθύνες και των τοπικών εξουσιών, ιδιαίτερα της Περιφέρειας.

 

Μηδενικός σχεδιασμός έργων υποδομής που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την αγροτική παραγωγή. Πακτωλοί χρημάτων για μελέτες και για αποκαταστάσεις ζημιών. Καθόλου χρήματα για νέα έργα και για δράσεις πρόληψης.

Μηδενική και η βοήθεια, ακόμα και σε επίπεδο ενημέρωσης, στους αγροτικούς φορείς.

Πολύ νωπή είναι ακόμα η καταστροφή της φετινής παραγωγής ελαιολάδου από τον δάκο και το γλοιοσπόριο, επειδή δεν έγιναν ψεκασμοί, αλλά και επειδή κανένας δεν προειδοποίησε τους παραγωγούς να μεριμνήσουν, έστω και μόνοι τους, για την προστασία της παραγωγής.

 

Συνολικά, λοιπόν: Η αγροτιά είναι το αποπαίδι της κεντρικής εξουσίας, αλλά και της περιφερειακής Αρχής.

 

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

 

Και αυτή την πικρή και φτωχή αλήθεια, πρέπει να την αλλάξουμε.

 

Γι’ αυτό και νομίζω ότι από αυτό το βήμα έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία να αναφέρω ότι η δική μου προσπάθεια ως Περιφερειάρχης της Δυτικής Ελλάδας, εφόσον τιμηθώ με την εμπιστοσύνη των πολιτών της περιοχής μας, θα είναι η ολική αλλαγή της σημερινής θλιβερής εικόνας.

 

Ένας Περιφερειάρχης δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κυβέρνηση και το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, αν και εύχομαι και πιστεύω ότι η επόμενη κυβέρνηση της χώρας θα ενισχύσει τον πρωτογενή τομέα.

 

Ένας Περιφερειάρχης όμως, μπορεί να κάνει πολλά.

 

Ξεκινώντας ακόμα και από την βελτίωση των δρόμων και της προσπελασιμότητας.

Έχουμε σκεφτεί, άραγε, ότι το άθλιο οδικό δίκτυο στην Δυτική Ελλάδα δεν αποτελεί μόνο πρόβλημα ασφάλειας, αλλά και πρόβλημα οικονομίας, αφού αυξάνει τον χρόνο και το κόστος μεταφοράς, κατά συνέπεια και το κόστος της παραγωγής;

 

Επίσης, τεράστιας σημασίας είναι η έγκαιρη και αποτελεσματική αντιμετώπιση ασθενειών και άλλων «πληγών» στην αγροτική παραγωγή, όπως ο δάκος για τον οποίο μίλησα πριν λίγο. Πόσο δύσκολο είναι τελικά, να πραγματοποιηθεί έγκαιρα ένας διαγωνισμός, ώστε οι ψεκασμοί να μην ματαιωθούν ή να μην αργήσουν; Οργάνωση χρειάζεται, τίποτα άλλο.

 

Και πόσο δύσκολο είναι, η Περιφέρεια και οι κατά τόπους διευθύνσεις αγροτικής ανάπτυξης, να βρίσκονται πραγματικά δίπλα στον παραγωγό και να τον ενημερώνουν έγκαιρα για οποιονδήποτε κίνδυνο;

 

Έχω ήδη πει ότι ένας από τους στόχους της παραταξής μας είναι η δημιουργία ενός τοπικού οργανισμού προώθησης εξαγωγών, αλλά και μίας υπηρεσίας, ως ΚΕΠ, που θα ειδικεύεται στα αγροτικά ζητήματα. Σε αυτή θα μπορεί να απευθύνεται κάθε αγρότης της περιοχής μας για να λαμβάνει βοήθεια σε οποιοδήποτε ζήτημα.

 

Επίσης, πάγια είναι η άποψή μου ότι ειδικά για την ελιά και το λάδι, που αποτελούν έναν εθνικό θησαυρό, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας πρέπει να δημιουργήσει ένα ειδικό ερευνητικό ίδρυμα, με στόχο την βελτίωση της παραγωγής και των προϊόντων, αλλά και την εκπαίδευση αγροτών σε σύγχρονες τεχνολογίες. Θα πρόσθετα, μάλιστα, ότι είναι αναγκαία η συνέργεια των σημαντικών ερευνητικών κέντρων που έχουμε στην περιοχή, με αγροτικούς φορείς και συλλόγους, ώστε η τεχνολογία να μπει στον πρωτογενή τομέα.

 

Και έρχομαι στα δίκτυα. Ο αγρότης της Δυτικής Ελλάδας υποφέρει. Υποφέρει στους δρόμους, όπως ήδη ανέφερα. Υποφέρει όμως και στα δίκτυα της ενέργειας, αλλά και στα δίκτυα ύδρευσης και άρδευσης.

 

Σε ό,τι αφορά την ενέργεια, ένας στόχος είναι η εισαγωγή του φυσικού αερίου και στις αγροτοδιατροφικές παραγωγικές μονάδες. Ένας άλλος είναι να ωθήσουμε τη δημιουργία νέων συνεταιρισμών, συνεργατικών επιχειρήσεων ακόμα και υπερτοπικού χαρακτήρα μέσω των οποίων θα είναι ευκολότερη η διαπραγμάτευση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, ειδικά σε μία αγορά που τα επόμενα χρόνια θα ανοίξει διάπλατα και στην χώρα μας. Τέλος, δεν χρειάζεται ούτε καν συζήτηση, η Περιφέρεια έχει ευθύνη να φτιάξει και να εκσυγχρονίσει επιτέλους τα αρδευτικά κανάλια και ταμιευτήρες ύδρευσης και άρδευσης.

 

Και ακόμα:

 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δίπλα στον αγρότη και το χωράφι του, υπάρχει και η οικογένεια του αγρότη. Υπάρχει μία ολόκληρη αγροτική κοινότητα, αποτελούμενη από ανθρώπους. Αυτό το οικιστικό περιβάλλον δεν πρέπει να μαραζώνει. Οι άνθρωποι στα χωριά μας δεν πρέπει να αισθάνονται μόνοι και αβοήθητοι. Ούτε πρέπει να κάνουν χιλιόμετρα, πάρα πολλά σε κάποιες περιπτώσεις, για να φτάσουν στην πόλη. Είτε για το σχολείο, είτε για τον γιατρό.

 

Ο Περιφερειάρχης ίσως δεν μπορεί να καθορίσει το είδος και τον αριθμό των μονάδων παροχής υγείας, εκπαίδευσης και λοιπών υπηρεσιών προς τον πολίτη. Μπορεί όμως να βάλει κάτω τον χάρτη, να διαμορφώσει χωρικές ενότητες με βάση πληθυσμιακά και γεωγραφικά χαρακτηριστικά και σε συνεργασία με τις κρατικές υπηρεσίες, όπως την αστυνομική διεύθυνση, τις διευθύνσεις εκπαίδευσης και την υγειονομική περιφέρεια, να καταρτίσει ένα σχέδιο κάλυψης της υπαίθρου.

 

Άλλωστε, στη δική μου αντίληψη, ένας Περιφερειάρχης δεν είναι μόνο διαχειριστής ή τροχονόμος κονδυλίων, αλλά ένας τοπικός ηγέτης που πρέπει να έχει λόγο και άποψη για την περιοχή του και να διεκδικεί πάντα το καλύτερο, έστω και εκτός των επισήμων αρμοδιοτήτων του.

 

Στο σημείο αυτό, ως παράδειγμα, θα σας εξομολογηθώ και μία άλλη σκέψη μου. Αφορά μία προσπάθεια που θεωρώ ότι πρέπει να κάνουμε σε συνεργασία με μεταφορείς, ναυτιλιακές εταιρείες και κάθε άλλον εμπλεκόμενο, ώστε να συντονιστούν λίγο καλύτερα οι μεταφορές προϊόντων και οι παραγωγοί ή οι έμποροι να μην «φορτώνονται» το κόστος μίας νταλίκας που πάει ή έρχεται άδεια. Αν πετύχουμε να συντονίσουμε καλύτερα τις εισαγωγές και τις εξαγωγές, ένα φορτηγό μπορεί να φτάνει γεμάτο και να φεύγει γεμάτο. Κάτι τέτοιο θα σημαίνει μεγαλύτερο κέρδος για όλους. Γνωρίζω πως οι μεταφορικές εταιρείες το επιδιώκουν. Αλλά, ακόμα και αυτό, πρέπει να το συντονίσουμε όλοι μαζί.

Και θα το κάνουμε.

Γιατί, όπως σας είπα, στη δική μου αντίληψη, ο Περιφερειάρχης πρέπει να είναι κάθε μέρα μέσα στην κοινωνία και να εργάζεται για την κοινωνία.

 

 

Κυρίες και κύριοι,

 

Η Δυτική Ελλάδα είναι ένας τόπος πολλών και υψηλών δυνατοτήτων.

Η μεγαλύτερη εξ αυτών είναι μάλλον ο πρωτογενής τομέας.

Κυρίως για την Ηλεία.

 

Είναι εγκληματικό να περνούν τα χρόνια και το μόνο που μένει ίδιο και απαράλλαχο, να είναι η φτώχια και η υπανάπτυξη.

 

Είμαι βέβαιος πως μπορούν να γίνουν πολλά. Και να γίνουν άμεσα. Αρκεί να οργανωθούμε, να βελτιωθούμε και με αυτοπεποίθηση να βγούμε στον έξω κόσμο.

 

Ονειρεύομαι την Δυτική Ελλάδα ως μία καλοκουρδισμένη μηχανή που θα παράγει, θα πουλάει, θα πλουτίζει. Και αυτός ο πλούτος θα είναι πλούτος της τοπικής κοινωνίας.

 

Θέλω δίπλα στις χρυσές παραλίες της Ηλείας και στις σύγχρονες ξενοδοχειακές και άλλες τουριστικές μονάδες, σύγχρονους και επιχειρηματίες αγρότες που θα παράγουν και θα πουλάνε εξαιρετικής ποιότητας προϊόντα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

 

Θέλω μονάδες τυποποίησης και προϊόντα με ταμπελάκια που θα γράφουν «made in the olympic land». Δηλαδή, «φτιαγμένα στην ολυμπιακή γη». Και αυτά τα… ταμπελάκια θα τα κάνουμε διάσημα σε όλο τον κόσμο. Με σύγχρονο και επιθετικό μάρκετινγκ.

 

Σας φαίνονται δύσκολα όλα αυτά;

Σας λέω πως δεν είναι.

 

Και όχι μόνο γιατί τα έκαναν και άλλοι πριν από εμάς, αλλά γιατί διαθέτουμε ένα εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό που το μόνο που χρειάζεται είναι οργάνωση και καθοδήγηση.

 

Ο αγροτοδιατροφικός τομέας στη Δυτική Ελλάδα, μπορεί και πρέπει να γίνει η μεγάλη και βαριά βιομηχανία μας.

 

Το πιστεύω απόλυτα.

Και ελπίζω να το πιστεύετε και εσείς…

 

Σας ευχαριστώ πολύ.

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ν. Φαρμάκης: «Η Δυτική Ελλάδα δικαιούται φυσικό αέριο και λαμβάνει … τα μισά από όσα της υποσχέθηκαν! Μόλις 208 χλμ δικτύου και 11.500 συνδέσεις σε βάθος δεκαετίας για μία περιοχή 700.000 ανθρώπων»

 

«Η κυβέρνηση της διαρκούς εξαπάτησης των πολιτών, σε πλήρη και αγαστή συνεργασία με τον Περιφερειάρχη, μετατρέπουν σε εγχείρημα υψηλού ρίσκου και ελάχιστου κοινωνικού και οικονομικού αποτυπώματος το φυσικό αέριο, που αποτελεί όνειρο αλλά και δικαίωμα των πολιτών και των επιχειρήσεων της Δυτικής Ελλάδας, για πρόσβαση σε φθηνή ενέργεια» υπογραμμίζει ο υποψήφιος Περιφερειάρχης, Νεκτάριος Φαρμάκης, στον απόηχο της σύσκεψης φορέων που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου στην Πάτρα, παρουσία και του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κ. Γ. Σταθάκη.

Ο κ. Φαρμάκης υπενθυμίζει τα εξής:

«Στις 27 Νοεμβρίου 2017, ο Περιφερειάρχης, κ. Κατσιφάρας, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου είπε μεταξύ άλλων τα εξής (σύμφωνα και με σχετικό δελτίο Τύπου της Περιφέρειας): “Η έλευση φυσικού αερίου στη Ηλεία, την Αχαΐα και την Αιτωλοακαρνανία είναι γεγονός. Με χρήματα της Περιφερείας Δυτικής Ελλάδας, με συνεργασία της ΔΕΠΑ και του ΤΕΕ εκπονήσαμε μελέτη για την τεκμηρίωση και τη σκοπιμότητα έλευσης του φυσικού αερίου στη Περιφέρεια.   Η μελέτη τεκμηριώνει την κατασκευή πάνω από 450 km στις 3 πρωτεύουσες των νομών μας. Στο Αγρίνιο, την Πάτρα και το Πύργο, καλύπτοντας περίπου 120.000 νοικοκυριά της Περιφέρειας, καθώς και πλήθος επιχειρήσεων

Περίπου δυόμισι μήνες αργότερα, στις 6 Φεβρουαρίου 2018, κατά την ομιλία του στο Περιφερειακό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ στην Πάτρα, ο Πρωθυπουργός, κ. Α. Τσίπρας έκανε πιο συγκεκριμένη αναφορά στο μήκος του δικτύου, αλλά πραγματοποίησε το πρώτο γενναίο… κούρεμα στις συνδέσεις. Πιο συγκεκριμένα ανέφερε: Mέσα στην πενταετία 2019-2023 προβλέπεται η κατασκευή 468 χιλιομέτρων δικτύου φυσικού αερίου που θα καλύπτουν όλον τον αστικό ιστό των τριών αυτών πόλεων.Σχεδιάζεται να κατασκευαστούν 4.700 συνδέσεις έως το 2023 και 13.500 έως το 2029, που θα καλύπτουν όλες τις κατηγορίες καταναλωτών, αλλά στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα εξυπηρετούν κατοικίες”».

Και ο υποψήφιος Περιφερειάρχης, προσθέτει:

«Στη σύσκεψη της 31ης Ιανουαρίου 2019 όμως, όλοι ακούσαμε από το στόμα της διευθύνουσας συμβούλου της ΔΕΔΑ, κ. Μωσσέ ότι προβλέπεται η κατασκευή μόλις 208 χλμ δικτύου, με 4.000 συνδέσεις μέχρι το τέλος του 2023 και 11.500 συνδέσεις σε βάθος δεκαετίας. Με άλλα λόγια, ο σχεδιασμός της κυβέρνησης περιλαμβάνει λιγότερο και από το μισό δίκτυο που αρχικά είχε προβλεφθεί και ακόμα λιγότερες και από… τις λίγες συνδέσεις που είχε ανακοινώσει ο κ. Τσίπρας και οι οποίες, έτσι κι αλλιώς, έμοιαζαν με σταγόνα στον ωκεανό, μπροστά στα 120.000 νοικοκυριά και το πλήθος επιχειρήσεων που έλεγε ο κ. Κατσιφάρας το 2017. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο: Η κυβέρνηση εμπαίζει τους πολίτες και τους επιχειρηματίες της Δυτικής Ελλάδας με το φυσικό αέριο και ο “δικός της” Περιφερειάρχης πανηγυρίζει, αντί να την καταγγέλλει ή τουλάχιστον να διεκδικεί ακόμα περισσότερα για τον τόπο.

Το τονίσαμε και κατά την διάρκεια του απολογισμού του απερχόμενου Περιφερειάρχη: Όχι άλλες επικοινωνιακές φιέστες! Οι πολίτες της Δυτικής Ελλάδας δεν είναι πολίτες γ’ κατηγορίας και δεν αντέχουν άλλη κοροϊδία. Και αποτελούν ξεκάθαρη κοροϊδία τα 208 χλμ δικτύου φυσικού αερίου, όταν μόνο η Πάτρα, το Αγρίνιο και ο Πύργος έχουν πάνω από 2.000 χλμ δικτύου ύδρευσης, αλλά και οι 11.500 συνδέσεις σε βάθος δεκαετίας για μία περιοχή 700.000 ανθρώπων, μοιάζουν ανεπαρκείς.

Η Δυτική Ελλάδα δικαιούται πλήρη πρόσβαση στο φυσικό αέριο και όχι… ελεημοσύνες! Και γι’ αυτή την πλήρη πρόσβαση, φαίνεται πως κάποιοι κάνουν τα στραβά μάτια, για να μην ενοχλήσουν τους όψιμους πολιτικούς τους συνεταίρους. Τακτικές πιο παλιές και κι από το «παλιό».

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ν. Φαρμάκης: Προεκλογική φιέστα ο απολογισμός της περιφερειακής αρχής με έργα 15ετίας αλλά και έργα που… δεν έχουν ξεκινήσει!

Ως «άλλη μια προεκλογική φιέστα πληρωμένη βέβαια από χρήματα των πολιτών της Περιφέρειας» χαρακτήρισε ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο Δυτικής Ελλάδας και υποψήφιος Περιφερειάρχης, Νεκτάριος Φαρμάκης, τον απολογισμό της περιφερειακής Αρχής.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην ειδική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, ο κ. Φαρμάκης υπογράμμισε ότι ο απολογισμός του 2018, μόνο κατ’ όνομα είναι τέτοιος, αφού σε άλλες περιπτώσεις αφορά έργα που ξεκίνησαν ακόμα και πριν 15 χρόνια και σε άλλες, αναφέρεται σε έργα και δράσεις που θα ξεκινήσουν στο μέλλον.
«Το 2018 υπήρξε μία πολύ δύσκολη χρονιά για την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος, ιδίως από πλευράς προκλήσεων σε θέματα πολιτικής προστασίας αλλά και στα ζητήματα ανάπτυξης» τόνισε ο κ. Φαρμάκης, προσθέτοντας ωστόσο, ότι με βάση τον απολογισμό ήταν «άλλη μια χρονιά μεγάλων υποσχέσεων και χαμένου χρόνου» για την περιφερειακή Αρχή.
«Εγώ και οι συνεργάτες μου, δυστυχώς για εσάς, διαβάζουμε τα κείμενα που μας στέλνετε και δεν μένουμε σε γενικόλογες τοποθετήσεις» ανέφερε ο κ. Φαρμάκης, παραθέτοντας συγκεκριμένα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο «απολογισμός του 2018», δεν είναι τίποτα παραπάνω από συρραφή παλαιών έργων και έργων που δεν έχουν καν ξεκινήσει, για καθαρά προεκλογικούς λόγους.
Για παράδειγμα, ο κ. Φαρμάκης τόνισε πως η κατασκευή της μικρής περιμετρικής της Πάτρας ξεκίνησε πριν 15 χρόνια και στοίχισε πάνω από 75 εκ. ευρώ, κάτι που δεν τιμάει ούτε την περιοχή, ούτε – φυσικά – και την περιφερειακή αρχή. Αντίστοιχο είναι και το έργο βελτίωσης της επαρχιακής οδού από τα Κρέστενα μέχρι τον Επικούρειο Απόλλωνα στην Ηλεία, που ξεκίνησε το 2011.
Και από την άλλη πλευρά, ο κ. Φαρμάκης υπογράμμισε ότι στον απολογισμό, αναφέρονται έργα που δεν έχουν καν ξεκινήσει, όπως η βελτίωση της παλαιάς εθνικής οδού από την Πάτρα μέχρι το Αίγιο και της εθνικής οδού από το Μεσολόγγι μέχρι το Μενίδι (μέσω Αγρινίου). «Από τη σελίδα 13 έως τη σελίδα 16 και στο αντίστοιχο Παράρτημα των Υποδομών, έχουμε έργα που τώρα ξεκινάνε, μετά από 4 χρόνιά διοίκησης, που βέβαια θα τα δούμε να μας γεμίζουν σελίδες στον απολογισμό του 2019 του 2020. Βέβαια, επειδή τότε θα είστε εσείς στη θέση μου, σας υπόσχομαι ότι εμείς στον απολογισμό μας θα βάλουμε μόνο όσα γίνονται τη στιγμή που γίνονται και χωρίς να χρειάζεται να βάλουμε μακέτες αντί για φωτογραφίες» σημείωσε.
Ακόμα, σε ό,τι αφορά τις απορροφήσεις του ΕΣΠΑ και αντίθετα με τους πανηγυρισμούς της περιφερειακής Αρχής, ο κ. Φαρμάκης υπήρξε πολύ συγκεκριμένος: «Αν προχωρήσουμε με την σημερινή ταχύτητα θα φτάσουμε στον τελευταίο χρόνο, το 2023, και θα πρέπει να δαπανήσουμε περίπου το 46% των πόρων του Προγράμματος» είπε, τονίζοντας πως αυτό προκύπτει από τα επίσημα πρακτικά της 4ης Επιτροπής Παρακολούθησης που έγινε στην Πάτρα μεταξύ 22-10-2018 & 23-10-2018.
«Δεν μπορείτε να κοροϊδεύετε τους πολίτες της Δυτικής Ελλάδας» υπογράμμισε, παραθέτοντας και όλα τα αναλυτικά στοιχεία που αποδεικνύουν την υστέρηση στις ροές χρημάτων του ΕΣΠΑ. «Κύριε Κατσιφάρα, μπορεί να πανηγυρίζετε για τα πολλά έργα που ενέταξαν οι υπηρεσίες τελευταία, όμως η αλήθεια είναι ότι αργήσατε και τώρα κάνετε για άλλη μια φορά προεκλογικές εξαγγελίες» τόνισε.
Καταλήγοντας, ο κ. Φαρμάκης υπογράμμισε πως τις επόμενες μέρες θα επανέλθει στο ζήτημα της αδυναμίας την νυν διοίκησης να σχεδιάσει, οργανώσει και προγραμματίσει έργα μέσα σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και με συγκεκριμένο σχέδιο, σημειώνοντας πως το 2018 ήταν ακόμα μία χαμένη χρονιά για τους πολίτες της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.